Posts

week van de gedichten

Afbeelding
Het is deze week de Poëzieweek tot 6 februari meer aandacht voor het gedicht, het woord, de verbeelding. Tom Lanoye schreef het Poëziegeschenk Vrij — wij? Geen woord zo vrij als vrij Het weert wat men verbiedt Smetvrij, vetvrij. Kogelvrij Maar wat is dan ‘gastvrij’? (Ontdaan van vreemdelingenwaan?) En vogelvrij: een doel, een straf? Of een verzuchting op een graf? Hier ligt hij: Eindelijk vrij.’
Ik hou van woorden omdat de woorden direct beelden oproepen in mijn hoofd. Net vandaag raamposters opgehangen op de ramen van FriesGoed. Zodat als ik naar buiten kijk eerst woorden zie en niet alleen een grijs land en razende auto's door natte sneeuw.
De woorden, ze dansen in mijn hoofd, samen met mijn gedachten. Doordat ze soms botsen ontstaat er weer een nieuwe bewegingen en nieuwe ideeën. Wat had ik graag schrijver of dichter willen worden. Maar ik heb dyslexie dus woorden schrijven zodat ze te begrijpen zijn voor anderen is voor mij een uitdaging. Ik wist heel lang niet dat ik dys…

zomaar een wandeling

Afbeelding
Afgelopen zomer.....

Het leven gaat in hoog tempo verder en elke dag neem ik me voor nu echt meer tijd te nemen om te genieten van wat er om me heen is en gebeurt. En dan lig ik na een lange dag in mijn bed en moet ik concluderen dat het weer is mislukt. Het huis moest schoon, moest nog even dat doen en nog even bij die langs en ohhh ja ook die nog even een kaart sturen. Want kaarten sturen vind ik zo leuk. Maar vervolgens vergeet ik ze te posten en dan is de tekst een week later niet meer leuk.

Maar vandaag ging ik het anders doen:
Koffie op het terras en gestaard over het land. Het gras leek wel zilver en mijn gedachten gingen alle kanten op maar ik ben zeker 5 minuten blijven zitten.
Het was een begin.

Daarna aan de wandel:  Gerben bracht me naar de de Tjonger en daar begon ik samen met Chicka aan een wandeling naar huis.  Eerst liepen we langs de Tjonger, geen mensen maar heel veel bloemen, bijen, vlinders en vogels. Chicka huppelde door het hoge gras. Het was volop genieten.

Moet…

verdwaald tussen de bomen in mijn eigen huis

Afbeelding
Zaterdag 31 maart hadden we de opening van de expositie van Ton Broekhuis. Donderdag muurtje geverfd om de foto's beter uit te laten komen en de hele inrichting veranderd.  En het gevecht aangegaan om alles recht te hangen. De vervreemding stroomde langzaam onze boerderij binnen.  Smurrie in de sloot wordt ineens een eigenwijs kleurrijk beeld.
Vrijdag aan het bakken geslagen, carrot muffins en scones en natuurlijk sûkerbôle puddingcake.  Uitgestald op de etagère's, het ziet  er prachtig uit. 
We waren er helemaal klaar voor, om twee uur had ik mijn zwarte jurk aangedaan en zaten we te wachten. Maar er kwam niemand. half drie, niemand. Enigszins zenuwachtig liep ik wat heen en weer. Niemand.  14.45 uur Ton en zijn lief kwamen en keken wat verward om zich heen, een hele lege straat en geen mens binnen. Maar toen om 14.50 als eerste oude bekende van de Kunstwerfplaats en toen kwamen er maar meer auto's, meer mensen, bekende en minder bekende en om 15.15 uur waren er ruim  60…

koude wind raast rond het huis

Afbeelding
Siberische kou, ik zit in het oude voorhuis van de boerderij, kachel in het achterhuis net aangemaakt. Hond ligt in de mand en de mannen zijn even weg. Het is te koud om vrijwillig naar buiten te gaan. Zag dat ik net voor Kerst een laatste bericht heb gemaakt. En nu is het alweer maart, januari en februari zijn van die maanden die ineens voorbij zijn. In januari was opening #culturele hoofdstad LF2018 en hebben wij in ons voorhuis een verhaal verteld. Mooie mensen en mooie ontmoetingen en vooral erg leuk om te doen, want ik ben ervan overtuigd dat we meer moeten delen. We delen al wel erg veel op sociaal media maar het echte delen, bedoel ik dan ook. Gewoon mensen laten mee eten, spullen die je over hebt weggeven aan mensen die het beter kunnen gebruiken.  Nu klinkt dit wel weer erg van de bewuste vrouw van 50+ die veel boekjes heeft gelezen en het probeert in de praktijk te brengen.  En ook daar ben ik wat klaar mee. Het no-nonense handboek over de overgang, een optimistisch boek …

kerst voor de deur

Afbeelding
Daar begint het weer, alle kerstgedachten en goede voornemens.  Het verhaal wat ik graag lees is de parabel over de hemel en de hel.
Het verhaal verteld ons over heerlijk eten en hoe we dat alleen kunnen bereiken als we elkaar helpen en het elkaar gunnen. Het illustreert wat er gebeurt als iedereen in de samenleving alleen maar met zichzelf bezig is en er geen solidariteit of betrokkenheid meer is. En verteld  ons dat we als we bereidt zijn voor elkaar te zorgen en elkaar dingen te gunnen en tegeven, het goed gaat met ons. Dit verhaal nodigt ons uit gul te zijn en elkaar te helpen. Iets wat ik probeer en toch steeds ook  weer denk doe ik genoeg. En natuurlijk help ik die verdwaasde man die de weg kwijt lijkt te zijn, sta ik klaar voor mijn buren en spring ik er tussen als kinderen worden gepest. Ik kijk niet de andere kant op.  Maar toch …………..
Verzorg de zieken, geef de hongerige voedsel en de daklozen een dak, help de gevallen broeder of zuster overeind, zorg voor de natuur en de wereld…

het is herfst in Nijberkoop

Afbeelding
De hele week regent het, af en toe tussen de buien door kunnen we hond uitlaten. De kachel brandt en de grote pan soep staat er op. De wereld wordt weer kleiner. Fijn eigenlijk wel, al heb ik altijd even moeite met de overgang. Nu zit ik daar ook midden in, maar ik bedoel de overgang tussen de zomer maanden van buiten leven naar het binnen leven en de donkerte. Door meer naar binnen te gaan lijkt het wel of ik ook figuurlijk naar binnen ga. In mijn hoofd gebeurt van alles allerlei ideeën, gedachten en opdringende demonen die ik probeer tegen te houden. Een soort constante stroom die mij meevoert soms grillig, soms liefelijk en inspirerend. Wil zoveel maken maar heb maar twee handen en dagen zijn te kort.

Zie zulke mooie mensen en lees prachtige boeken, geraakt was ik door Griet op den Beck in haar optreden bij DWDD. Had het niet gezien maar hoorde het op de radio en de uitspraak die door mijn auto galmde was: 'een gitzwart soort donker wat net dragelijk is" en 'het is tij…

elk afscheid is de geboorte van een nieuwe herinnering

Afbeelding
Het stond vandaag in de krant, na 10 jaar neem ik afscheid van Kunstwerf. Het voelt een beetje vreemd. Tien jaar lang was ik bijna dagelijks bezig met #Stichting Kunstwerf. Even mailtje doorsturen, even iets op de site zetten, even persberichtje maken, nog even dit………De grotere klussen waren duidelijk zoals schrijven van jaarwerkplan of jaarverslag of het organiseren van een event maar al dat even. Na 10 jaar rond ik een periode af. Een periode van heel veel initiëren, heel veel organiseren en ondersteunen en héél veel even.
Allemaal mooie projecten die ‘iets’ met Kunst te maken hadden, van literatuur, theater, muziek naar beeldend. Pareltjes van projecten, vooral de projecten waarin we bezig waren met zoeken naar verbindingen omdat ik geloof in de intrinsieke waarde van kunst. Kunstenaars leveren prestaties, die essentieel zijn voor de maatschappij en zij geven er blijk van dat kunst en cultuur waardevolle producten zijn voor de samenleving als geheel. Samen zingen b.v. is ontzetten…